η θάλασσα συγχωρεί

Πως μπερδεύεται ο καιρός

καθώς γλιστρούν οι λέξεις

και μένει πάνω στην κουπαστή

μια τρελή αίσθηση ανεκπλήρωτου όνειρου

για ένα ταξίδι

σε μια πόλη

σε μια χώρα

σε μια αίσθηση

που ποτέ δεν ξεκίνησες να βρεις

Δεν είναι τα στερητικά της μνήμης που σπρώχνουν το χρόνο μπροστά

Είναι μια τυχαία κίνηση που έγινε ή που δεν έγινε την κατάλληλη στιγμή

Έτσι απλά

που να μην μπορείς παρά μόνο να κοιτάζεις το ημερολόγιο

χωρίς να μπορείς πλέον να διορθώσεις τις ημερομηνίες που πέρασαν

ούτε μέσα από το φινιστρίνι

Παιχνιδόλεξο

κι η θάλασσα που ξέρει συγχωρεί!

hana

πιο ψηλά το βλέμμα

Να φέρνει ο αέρας από μακριά το αρμυρό της άρωμα,

διαμάντια να λαμπυρίζουν στα μάτια της

και μια μουσική πέρα από τις μνήμες.

Το λουστρινάκι της δεν έχει με τι να συγκριθεί...

Πλάι στον ανθισμένο Απρίλη,

πάνω στο πλατύσκαλο το πικαπ.

...κι η βελόνα που γρατζουνάει το μαύρο αυλάκι

ξεσηκώνει τα παιδικά όνειρα...

Ο ερχομός των μακρινών συγγενών και το καλωσόρισμα της αγάπης.

Στο στρωμένο τραπέζι στην αυλή

όλη η γιορτή σε αδιέξοδο

τώρα.

Πιο ψηλά το βλέμμα

πιο κάτω η σκέψη

και μια μεγάλη κρυφή χαρά

προσμένει να δραπετεύσει!

Πίσω από τις φανερές ευχές

οι μυστικοί μας πόθοι!

Ποιος μεγάλωσε καλέ;

hana

Μεσόγειος

Πέρα από τις κορυφογραμμές

Πάνω από τα στρώματα του ουρανού

Διασχίζοντας τα γαλάζια και τα μαύρα κύματα

Με την άλλη άκρη της

Μόνο γραμμές που ενώνουν βλέπουν τα μάτια μου

Που είδες εσύ διακεκομμένες;

Μεσόγειος...

Κι εμείς στριμωχτήκαμε στα όρια!

Κι εμείς δεχθήκαμε να είμαστε

μια φούχτα κακομοίρηδες...

hana

απύθμενο χάος

Σαν ένα εκκρεμές μεταξύ χαράς και λύπης

κυκλωτικά ρεύματα ποταμού που ορμάει στις εκβολές.

Αδηφάγο το μέσα μας

ζητά συνέχεια κι άλλο...

Άλλο, τι;

Μια τεράστια τρύπα χωρίς βυθόμετρο

σπάει το κοντερ της ταχύτητας κατάβασης.

Η βουτιά στα άδυτα της αβύσσου!

Όταν ακουστεί ο ήχος της πτώσης

έλα να μου πεις να ράψω τα φτερά σου.

Μέχρι τότε αυτό που ακούς είναι τα γρατζουνίσματα

στα τοιχώματα του σκοτεινού τούνελ,

στο απύθμενο χάος...

hana

έτσι είναι η ζωή;

πάντα με αναστάτωνε αυτή η έκφραση

γιατί

ήθελα να είναι αλλιώς

κι αυτό το αλλιώς το σκέφτομαι ακόμη

το ζωγραφίζω στον αέρα

το ψιθυρίζω στο αυτί των φίλων μου

και ενίοτε το διαδηλώνω...

σαν μουσική το φαντάζομαι αυτό το αλλιώτικο

σαν χορό ξέφρενο στο πλήθος

και σαν αεράκι που σηκώνει τα νερά της λίμνης

μα όταν έρθει η ώρα να αφήσω την κούραση στο μαξιλάρι

το ξέρω καλά

πως έτσι είναι

εναντίωση και συμφιλίωση μαζί της

αέναα

έτσι είναι η ζωή

μα ποιος ξέρει;

Μπορεί και να μην είναι έτσι...

hana

γεμίσαμε φαντάσματα

Γεμίσαμε φαντάσματα

Ανθρώπινες σκιές

Ανεξάρτητες ημερών και νυχτών

Με υπαινιγμούς στα μάτια

αναζητούν τα κρυμμένα μυστικά

σ' ένα κρυφτό ενηλίκων!

Το ρόδο φυτοζωεί

Το γιασεμί μαραζώνει

και μόνο ένας φοβισμένος κάκτος

αγγίζει την άλλη όψη της αλήθειας με τ' αγκάθια του...

Ο ρόλος είναι μοναχικός στο θέατρο του παραλόγου

Το φάντασμα βγαίνει τελευταίο

μα ο από μηχανής Θεός πάντα θριαμβεύει...

hana

Χάνω τις ευχές

Χάνω τις λέξεις

Όσο κι αν τις ψάχνω

Αυτές κάνουν για λίγο κύκλο στο κεφάλι μου

Κι έπειτα σαν πεταλούδες ναζιάρες με εγκαταλείπουν

Χάνω τα νοήματα

Τα υπερβάλλουν τα γεγονότα

Γροθοκοπούν για λίγο το φλοιό του κρανίου

Και ακολουθούν τρελαμένες μύγες πάνω σε σκουπίδια αστών

Χάνω τις ευχές

Τις έκρυψε η ανοχή του καθησυχασμένου γείτονα

Χάνω τις εικόνες

Τις σκέπασαν τα χνώτα των άστεγων ψυχών

Στην άκρη των ευλαβικών συνειδήσεων των γαντοφορεμένων μαιτρ

Χάνω τα ερωτηματικά

Μέσα σε βίβλους ανιστόρητους σε έδρανα μασίφ

Μια γερουσία γαμφονύχηδων

Τόσο σάλιο ρέει γύρω τους

Που αντικατέστησε την κόλλα

Κόλακες της υψηλής τέχνης του ψέματος

Χάνω τις ευχές

Κι ένα μου μένει για να ζω!

Να πράττω…

hana