Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μα τίποτα δε φοβόσουν;

Ένας γλάρος ακολουθούσε το ταξίδι σου
κι εσύ νόμιζες πως ήταν η ελπίδα
Με ένα καπέλο για σκιά
στην αρμύρα της κουπαστής
το μόνο τραγούδι που έμαθες
ήταν το κύμα.
Μέσα σε δίχτυα οι λέξεις
των σχολικών βιβλίων που ξέχασες
Γελούσες
κι ο ήλιος έλουζε  τα μάτια σου
Μοναχική ισορροπία στην πρύμνη
Πως να παραβγείς τον ποιητή;
Ώθηση δυνατή
η ώρα της δύσης.
Πόσα χρόνια μέτρησες;
Πόσες ιστορίες γλάρων;
Έπειτα
μια παθιασμένη εφηβεία
κι εσύ κολύμπησες στα βαθιά νερά
Μα τίποτα δε φοβόσουν;
Θυμάσαι;
Μα τίποτα...
hana

2 σχόλια:

  1. hana μου, πόσο όμορφο είναι! το ίδιο, όπως το να μη φοβάσαι τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πολύς ο φόβος γύρω μας πλέον Βίκυ μου... κι όμως κάποτε...

      Διαγραφή